AlwaysControl Technology

← Knowledge

EMS

Energy Management System

Current version published ·

Contentsจากการทำงานแยกกันสู่กฎร่วมทำให้กฎเข้าสู่โปรแกรมนำผลลัพธ์ร่วมเข้าสู่ขอบเขตการจัดการการจัดวางชั้นบนและการแบ่งงานชั้นล่างทำให้กฎสร้างการจัดสรรการทำงานอย่างต่อเนื่องการขยายขอบเขตการจัดการและความสามารถในการตัดสินใจ
จากการตรวจสอบด้วยมนุษย์สู่การประสานงานแบบแบ่งชั้น เข้าใจกฎและความรับผิดชอบของการจัดการพลังงาน และวิธีที่มันขยายขอบเขตความร่วมมือและทำให้การตัดสินใจแบบพลวัตลึกซึ้งยิ่งขึ้น
Conceptual illustration of EMS: an operator exchanges information with buildings, pumps, solar panels and a battery to coordinate energy operation.

ในปี 1964 มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ของสหรัฐอเมริกาได้สร้างระบบน้ำเย็นส่วนกลางขึ้นเพื่อจ่ายความเย็นให้กับอาคารต่าง ๆ ใน campus พร้อมกันนั้นได้ติดตั้งระบบตรวจสอบและควบคุมด้วย manpower ขึ้น ต่อมาอีกสิบปี อุปกรณ์ของอาคารมากขึ้นเรื่อย ๆ ได้เชื่อมต่อเข้ากับระบบตรวจสอบนี้ ผู้ปฏิบัติงานในห้องเครื่องน้ำเย็นใช้ระบบนี้ในการรับรู้สถานะการเปิด-ปิดและการควบคุมพัดลมและปั๊มนับร้อยเครื่องในอาคารกว่าสิบหลัง[1]

ก่อนที่คอมพิวเตอร์จะเข้ามามีส่วนร่วม มนุษย์ได้แบ่งรับงานในการจัดระเบียบอุปกรณ์เหล่านี้อยู่แล้ว: น้ำเย็นต้องส่งไปที่ใด อุปกรณ์ใดควรทำงาน และเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงควรจัดการอย่างไร คอมพิวเตอร์ ซอฟต์แวร์ และคอนโทรลเลอร์ที่เข้ามาในภายหลังได้ค่อย ๆ รับช่วงงานส่วนหนึ่งไป การทำความเข้าใจระบบจัดการพลังงานสามารถเริ่มต้นจากการที่งานนี้ก่อตัวขึ้นอย่างไร และถูกมอบให้ระบบอย่างไร

จากการทำงานแยกกันสู่กฎร่วม

ในยุคเดียวกัน ระบบโครงข่ายไฟฟ้าได้แสดงให้เห็นถึงการแบ่งงานระหว่างการควบคุมโดยอุปกรณ์เองกับการตัดสินใจระดับทั้งระบบแล้ว ในปี 1967 เมื่อวิศวกรของการไฟฟ้า Tomas E. Dy Liacco ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับการควบคุมความเชื่อถือได้ อุปกรณ์อัตโนมัติ เช่น ตัวควบคุมความเร็ว ตัวควบคุมแรงดันไฟฟ้า และรีเลย์ป้องกัน ต่างมีอยู่แล้ว เมื่อขนาดของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่ การส่งไฟฟ้าแรงดันสูงพิเศษ และการเชื่อมต่อระหว่างระบบเพิ่มขึ้น การตัดสินใจที่ทั้งระบบต้องจัดการอย่างทันท่วงทีก็ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ[2]

เครื่องกำเนิดไฟฟ้าหนึ่งเครื่องสามารถปรับกำลังผลิตของตนเองได้ตามที่ตั้งไว้ ส่วนโครงข่ายไฟฟ้าทั้งหมดยังต้องพิจารณาว่าเครื่องกำเนิดหลายเครื่องจะร่วมกันตอบสนองความต้องการได้อย่างไร และเมื่อสายส่งหรือเครื่องกำเนิดออกจากการทำงาน อุปกรณ์อื่นควรประสานกันอย่างไร บทความได้แยกการพิจารณาการป้องกัน การจัดการภาวะฉุกเฉิน และการฟื้นฟูออกจากกัน ให้ระบบสารสนเทศ การควบคุมอัตโนมัติ และการตัดสินใจของมนุษย์เข้ามามีส่วนร่วมด้วยกัน สถานะการทำงานที่แตกต่างกันสอดคล้องกับเป้าหมายและวิธีการจัดการที่แตกต่างกัน[2]

งานเหล่านี้ทำให้ความหมายของ “การจัดการ” ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น:ภายในขอบเขตหนึ่ง กำหนดกฎการทำงานเพื่อเป้าหมายร่วมกัน และทำให้วัตถุที่เกี่ยวข้องปฏิบัติตามกฎเหล่านี้ จากนั้นตรวจสอบและปรับผลลัพธ์กฎครอบคลุมทั้งการอนุญาตให้ทำงานอย่างไร ต้องรักษาเงื่อนไขใด รวมถึงสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญก่อนเมื่อเกิดความขัดแย้ง และใครเป็นผู้ตัดสินใจในเรื่องใด การปฏิบัติงานครั้งหนึ่ง ๆ คือการนำหลักเกณฑ์เหล่านี้ไปใช้กับสถานการณ์ในขณะนั้น

ภารกิจของการจ่ายความเย็นใน campus และการจ่ายไฟฟ้าของโครงข่ายแตกต่างกัน แต่ผลลัพธ์ร่วมกันล้วนขึ้นอยู่กับการประสานงานของวัตถุหลายอย่าง ผู้จัดการจึงจำเป็นต้องเข้าใจสถานการณ์ในขอบเขตที่ตนดูแลไปพร้อมกัน สร้างหลักเกณฑ์ร่วม และแปลงข้อกำหนดโดยรวมให้เป็นแผนที่แต่ละวัตถุสามารถปฏิบัติได้

ทำให้กฎเข้าสู่โปรแกรม

เข้าสู่ทศวรรษ 1970 ค่าใช้จ่ายด้านพลังงานทำให้กฎการทำงานของอาคารได้รับความสนใจมากขึ้น เมื่อคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาทบทวนประวัติศาสตร์ช่วงนี้ ได้ระบุวิกฤตน้ำมัน การเพิ่มขึ้นของราคาพลังงาน และข้อกำหนดของเจ้าของอาคารในการควบคุมต้นทุนการดำเนินงาน เป็นภูมิหลังของการพัฒนาเทคโนโลยีควบคุมพลังงานในอาคาร[3]

ช่วงเวลาใดที่อุปกรณ์ควรทำงาน และพื้นที่ที่ไม่มีการใช้งานควรรักษาไว้ในเงื่อนไขใด ล้วนกลายเป็นเรื่องที่สามารถจัดใหม่ได้ การมอบหมายการจัดการเหล่านี้ให้โปรแกรมจำเป็นต้องอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเวลา เงื่อนไข และการกระทำให้ชัดเจนเสียก่อน ระบบยังต้องได้รับข้อมูลภาคสนามเพื่อจึงจะตัดสินได้ว่าเงื่อนไขในกฎเป็นจริงหรือไม่[4][5]

ในปี 1975 มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ได้เพิ่มมินิคอมพิวเตอร์ IBM System/7 เข้าในระบบตรวจสอบด้วย manpower หลังการอัปเกรดอีกครั้งในปี 1977 ระบบสามารถอ่านข้อมูลอุณหภูมิ ความดัน และอัตราการไหลได้ และทางมหาวิทยาลัยสามารถเขียนโปรแกรมแอปพลิเคชันได้เอง ในปี 1984 campus เริ่มติดตั้งระบบควบคุมดิจิทัลโดยตรง โดยมีคอนโทรลเลอร์ดิจิทัลเข้ามามีส่วนร่วมในการทำงานของอุปกรณ์อาคาร[1]

ในการแบ่งงานเช่นนี้ ผู้จัดการกำหนดความต้องการด้านบริการ เป้าหมายการทำงาน และขอบเขตที่อนุญาตให้ปรับได้ โปรแกรมจึงบันทึกสถานะ ตัดสินเงื่อนไข แจ้งเตือน หรือดำเนินการตามนั้น กฎสามารถกำหนดโดยมนุษย์ โดยระบบรับผิดชอบการดำเนินการและผลป้อนกลับ เมื่อมีความสามารถในการคำนวณแล้ว ก็สามารถมอบการเลือกแนวทางการทำงานบางส่วนให้โปรแกรมได้จะมอบอำนาจตัดสินใจไปมากน้อยเพียงใด จำเป็นต้องระบุให้ชัดเจนในการออกแบบและกำหนดค่าระบบ[5][6]

นำผลลัพธ์ร่วมเข้าสู่ขอบเขตการจัดการ

ขอบเขตที่กฎครอบคลุมยังกำหนดว่าอะไรคือข้อมูลที่ระบบต้องเข้าใจ ในปี 1984 เมื่อสำนักงานมาตรฐานแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาศึกษาระบบจัดการและควบคุมพลังงานในอาคาร ได้จัดให้การจำกัดความต้องการใช้ไฟฟ้าเป็นกลยุทธ์ทั่วไป ในอาคารที่ใช้รูปแบบการคิดค่าบริการที่เกี่ยวข้อง สิ่งที่ต้องควบคุมคือค่าสูงสุดของกำลังไฟฟ้าเฉลี่ยในแต่ละช่วงเวลาวัดความต้องการภายในรอบการเรียกเก็บเงิน โดยต้องพิจารณาการใช้ไฟฟ้าของอุปกรณ์หลายเครื่องร่วมกัน[4]

กฎการควบคุมอุณหภูมิหรือการเปิด-ปิดของอุปกรณ์เองนั้นจัดการเงื่อนไขเฉพาะส่วนที่มันให้บริการ การจำกัดความต้องการใช้ไฟฟ้าของทั้งอาคารยังต้องรู้สถานการณ์การใช้ไฟฟ้าร่วมกัน ภาระใดที่อนุญาตให้ปรับได้ และลำดับก่อนหลังในการปรับ ข้อกำหนดโดยรวมจึงถูกแปลงเป็นแผนการทำงานของแต่ละอุปกรณ์ในเวลาต่าง ๆ[4]

ในปี 2005 เมื่อห้องปฏิบัติการแห่งชาติแปซิฟิกนอร์ทเวสต์ของสหรัฐอเมริกาพูดถึงการควบคุมชิลเลอร์หลายเครื่อง ก็เน้นย้ำว่าต้องพิจารณาการทำงานของปั๊ม หอผึ่งเย็น และอุปกรณ์ภายใต้ภาระที่แตกต่างกันร่วมกัน การใช้พลังงานของระบบจ่ายความเย็นทั้งชุดขึ้นอยู่กับว่าพวกมันใช้รูปแบบการทำงานร่วมกันแบบใด[5]

ขอบเขตการจัดการจำเป็นต้องแปลงเป็นวัตถุที่ระบบรู้จัก ข้อมูลที่สามารถรับได้ และการกระทำที่สามารถดำเนินการได้อินเทอร์เฟซอุปกรณ์และโปรโตคอลการสื่อสารเป็นเงื่อนไขในการสร้างความเชื่อมโยงนี้ ระบบยังต้องเข้าใจว่าข้อมูลเหล่านี้สอดคล้องกับสถานะใด และสามารถส่งคำสั่งใดได้ หากอุปกรณ์หนึ่งไม่มีช่องทางรับข้อมูลของอุปกรณ์อื่น และไม่มีฟังก์ชันประสานงานที่เกี่ยวข้อง โหมดการทำงานในตัวของมันก็ครอบคลุมเพียงขอบเขตที่ออกแบบไว้แต่แรก[5][6]

ในบ้านและอาคาร ขอบเขตนี้ยังสามารถขยายไปถึงความเชื่อมโยงระหว่างอุปกรณ์พลังงานกับระบบอื่น ๆ โปรโตคอลการสื่อสารระบบอัตโนมัติอาคาร BACnet รองรับระบบ HVAC แสงสว่าง การควบคุมการเข้าออก และการจัดการไฟฟ้า และยังใช้เชื่อมต่อกับสถานีชาร์จได้ด้วย อุปกรณ์และระบบต่าง ๆ จึงมีช่องทางในการแลกเปลี่ยนข้อมูลและสร้างการเชื่อมโยง[8]

หากนำข้อมูลที่ระบบบ้านหรือระบบรักษาความปลอดภัยให้มาใช้ในการตัดสินใจใช้พลังงาน จำเป็นต้องกำหนดว่าข้อมูลเหล่านี้จะเปลี่ยนการจัดการใด และแต่ละฝ่ายจะสงวนอำนาจตัดสินใจใดไว้สาระสำคัญของการขยายขอบเขตคือการนำวัตถุ ข้อมูล และความสัมพันธ์เชิงความร่วมมือที่เกี่ยวข้องมากขึ้นมาพิจารณาร่วมกัน; ระบบต่าง ๆ สามารถประสานงานภายใต้หน้าที่เดิมของตนได้

วงกลมร่วมศูนย์สี่ชั้น โดยชั้นในสุดคืออินเวอร์เตอร์ซึ่งแทนอุปกรณ์เอง ถัดออกมาเป็นโซลาร์ เซลล์แบตเตอรี่และสถานีชาร์จ อาคารบ้านเรือน ระบบแสงสว่างและระบบรักษาความปลอดภัย แล้วจึงเป็นโครงข่ายไฟฟ้าและหลายไซต์ แต่ละชั้นใช้ภาพอุปกรณ์ประกอบกับชื่อสั้น ๆ หนึ่งชื่อ
ภาพที่ 1 | ขอบเขตที่สามารถมีส่วนร่วมในการประสานงานขยายออกเป็นชั้น ๆ (ภาพร่างโดยผู้เขียน)
จากในสุดออกไปคืออุปกรณ์เอง การประสานงานโซลาร์-กักเก็บพลังงาน-การชาร์จ การเชื่อมโยงอาคารและบ้านเรือน และการประสานงานโครงข่ายไฟฟ้ากับหลายไซต์ ไอคอนเป็นเพียงตัวอย่างประกอบวัตถุที่เกี่ยวข้อง ไม่ใช่การจัดระดับผลิตภัณฑ์แบบเดียวกัน ขอบเขตจริงขึ้นอยู่กับข้อมูลที่เชื่อมต่อ อินเทอร์เฟซ และสิทธิ์ในการจัดการ[6][8]

การจัดวางชั้นบนและการแบ่งงานชั้นล่าง

เมื่อขอบเขตการจัดการขยายออก การจัดวางโดยรวมและการควบคุมเฉพาะจุดจำเป็นต้องมีการแบ่งงานที่ชัดเจน ในปี 2016 ข้อกำหนดตัวควบคุมไมโครกริดทั่วไปฉบับหนึ่งจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เออร์ไวน์ ได้แยกคำอธิบายตัวควบคุมหลักออกจากตัวควบคุมอุปกรณ์ เช่น การผลิตไฟฟ้า โหลด และการกักเก็บพลังงาน ตัวควบคุมหลักสร้างคำสั่งจากสถานะอุปกรณ์และกฎการจัดสรร ประสานงานอุปกรณ์ผ่านการเริ่ม/หยุด โหมดการทำงาน และค่าที่ตั้งไว้ ส่วนตัวควบคุมอุปกรณ์ยังคงรับผิดชอบการควบคุมในพื้นที่[6]

ชั้นบนและชั้นล่างในที่นี้สื่อถึงขอบเขตการตัดสินใจและความรับผิดชอบชั้นบนรับผิดชอบข้อกำหนดที่หลายวัตถุต้องปฏิบัติร่วมกัน และส่งการจัดวางที่ปฏิบัติได้ลงไปยังชั้นล่าง ชั้นล่างจัดการการกระทำเฉพาะภายในขีดความสามารถและข้อจำกัดการทำงานของตน ชั้นบนจำเป็นต้องทราบขีดความสามารถที่ใช้ได้ สถานะปัจจุบัน และข้อจำกัดที่จำเป็น ส่วนรายละเอียดการควบคุมทุกจุดภายในอุปกรณ์ยังสามารถจัดการได้ในพื้นที่

แผนภาพการจัดการแบบแบ่งชั้น: ชั้นบนมีแหล่งข้อกำหนด 1 การประสานงานโดยรวมของชั้นนี้ 2 และการควบคุมในพื้นที่ของอุปกรณ์สองตัว 3A และ 3B เส้นทึบสีน้ำเงินส่งเป้าหมายและข้อกำหนดการทำงานลงไป เส้นประสีเขียวน้าเงินส่งสถานะ ขีดความสามารถ และผลลัพธ์กลับขึ้นไป ภายในอุปกรณ์ยังคงมีวงจรควบคุมในพื้นที่
ภาพที่ 2 | การจัดการแบบแบ่งชั้นและการป้อนกลับ (ภาพร่างโดยผู้เขียน)
1: แหล่งการประสานงานชั้นบนหรือข้อกำหนดภายนอก; 2: การประสานงานโดยรวมของชั้นนี้; 3A, 3B: การควบคุมในพื้นที่ของอุปกรณ์
เส้นทึบสีน้ำเงินส่งเป้าหมาย ข้อจำกัด หรือข้อกำหนดการทำงานลงไป เส้นประสีเขียวน้าเงินส่งสถานะ ขีดความสามารถที่ใช้ได้ หรือผลการดำเนินการกลับขึ้นไป ลูกศรวงกลมภายในกรอบอุปกรณ์แสดงว่าการควบคุมในพื้นที่ยังทำงานอยู่
แผนภาพแสดงความสัมพันธ์ด้านความรับผิดชอบ ไม่ได้จำกัดจำนวนตัวควบคุมหรือตำแหน่งการติดตั้ง[6]

ในการแบ่งงานเช่นนี้ คอมพิวเตอร์ระดับบนสามารถรับหน้าที่การตรวจสอบ การคำนวณ และการประสานงานที่มุ่งเน้นภาพรวม ส่วนการควบคุมในพื้นที่ของอุปกรณ์ยังคงรับผิดชอบการทำงานของแต่ละส่วน การจะเข้าใจว่าคอมพิวเตอร์ระดับบนหนึ่งเครื่องรับภาระงานจัดการมากน้อยเพียงใด จำเป็นต้องดูว่าข้อมูลใดถูกเชื่อมต่อ การตัดสินใจใดอยู่ในความรับผิดชอบของมัน และมันประสานงานกับ การควบคุมในพื้นที่อย่างไร

หน้าที่ที่เกี่ยวข้องยังสามารถกระจายอยู่ในอุปกรณ์และซอฟต์แวร์ต่าง ๆ ได้ ข้อกำหนดไมโครกริดข้างต้นแยกฟังก์ชันออกจากการนำไปใช้ทางกายภาพ ทำให้สามารถใช้การจัดวางแบบรวมศูนย์หรือแบบกระจายได้ การแบ่งความสัมพันธ์ทางการจัดการ และการใช้คอมพิวเตอร์กี่เครื่องในที่สุดหรือติดตั้งซอฟต์แวร์ที่ใด เป็นเรื่องที่ต้องกำหนดแยกจากกัน[6]

ทำให้กฎสร้างการจัดสรรการทำงานอย่างต่อเนื่อง

เมื่อมีกฎร่วมกันแล้ว การจัดการยังต้องดำเนินไปอย่างต่อเนื่องตามสถานการณ์ สถานะอุปกรณ์ ความต้องการพลังงาน และทรัพยากรที่ใช้ได้จะเปลี่ยนแปลง ผู้จัดการจำเป็นต้องทราบผลหลังการดำเนินการ จึงจะตัดสินได้ว่าการจัดวางเดิมยังเหมาะสมหรือไม่ ข้อมูลอาจมาจากนอกขอบเขตที่ดูแล เช่น ข้อกำหนดการทำงานของโครงข่ายไฟฟ้า ราคา หรือคำขอจากระบบอื่น[6][7]

กฎยังสามารถแสดงออกเป็นวิธีการตัดสินใจที่คำนวณอย่างต่อเนื่องได้: โดยอาศัยเป้าหมาย ข้อจำกัด และข้อมูลที่อัปเดตตลอดเวลา คำนวณการจัดสรรกำลังไฟฟ้า ค่าที่ตั้งไว้ หรือลำดับงาน เมื่อข้อมูลนำเข้าเปลี่ยน การจัดวางที่คำนวณได้ก็เปลี่ยนตามกฎเดิมสามารถคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง; เมื่อลำดับความสำคัญ ขอบเขตที่อนุญาตให้ปรับ หรือตรรกะการประมวลผลเปลี่ยน จึงจะเกี่ยวข้องกับการแก้ไขกฎเองอัลกอริทึมรับหน้าที่แปลงหลักเกณฑ์เหล่านี้เป็น การจัดวางที่เฉพาะเจาะจง

ข้อกำหนดไมโครกริดข้างต้นได้แยกงานสองชั้นนี้ออกจากกัน: กฎการจัดสรรสามารถกำหนดล่วงหน้าโดยผู้ปฏิบัติงาน หรือแก้ไขแบบเรียลไทม์โดยฟังก์ชันการปรับให้เหมาะสมแบบเลือกได้ จากนั้นตัวควบคุมหลักจึงคำนวณคำสั่งการจัดสรรตามกฎและสถานะ ระบบสามารถคำนวณได้เองถึงขั้นใดและอนุญาตให้ปรับหลักเกณฑ์ใดได้บ้าง จำเป็นต้องกำหนดโดยการออกแบบและการตั้งค่า[6]

ระบบยังอาจอยู่ภายใต้การจัดการอีกชั้นหนึ่งพร้อมกันได้ ในฟังก์ชันบริการเสริมที่ข้อกำหนดดังกล่าวคาดหมายไว้ ตัวควบคุมไมโครกริดจะรับสัญญาณการจัดสรรจากผู้ดำเนินการโครงข่ายไฟฟ้า แล้วอัปเดตกฎการจัดสรรภายใน อุปกรณ์ชั้นล่างสามารถรับโหมดการทำงานหรือค่าที่ตั้งไว้ และปฏิบัติตามข้อกำหนดเหล่านั้น โดยไม่จำเป็นต้องประมวลผลข้อมูลภายนอกทั้งหมดด้วยตนเองการแปลงข้อกำหนดภายนอกเป็น การจัดวางภายในที่ปฏิบัติได้ก็เป็นงานที่ระบบชั้นนี้รับผิดชอบเช่นกัน[6]

การจัดการกำลังไฟฟ้าแบบไดนามิกของสถานีชาร์จสามารถแสดงให้เห็นว่าการคำนวณอย่างต่อเนื่องนำไปปฏิบัติกับอุปกรณ์ได้อย่างไร ฟังก์ชันที่เกี่ยวข้องของ Tesla จะปรับกระแสการชาร์จตามการใช้ไฟฟ้าอื่น ๆ ของที่พักอาศัยและความจุที่ใช้ได้ ณ สถานที่ ส่วนการจัดการกำลังไฟฟ้าแบบกลุ่มจะประสานสถานีชาร์จหลายเครื่องให้ใช้ความจุร่วมกัน เงื่อนไขเช่นขีดจำกัดปริมาณรวมสามารถกำหนดล่วงหน้าได้ แต่การจัดสรรจริงยังเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์การใช้ไฟฟ้า[9]

การตัดสินใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นยังสามารถนำผลกระทบในภายหลังมาคำนวณได้ ในปี 2019 การศึกษาหนึ่งเกี่ยวกับโรงไฟฟ้าเสมือนใช้การควบคุมแบบพยากรณ์ด้วยแบบจำลอง และตรวจสอบในฮาร์ดแวร์อินเดอะลูปถึงวิธีการจัดสรรที่คำนึงถึงสถานะพลังงานและข้อจำกัดของทรัพยากรที่รวมกลุ่มกัน ปัญหาที่เผชิญคือ ขีดความสามารถในการปรับที่ให้ได้ในขณะนี้ อาจหมดไปจากการเรียกใช้อย่างต่อเนื่องจำเป็นต้องพิจารณาร่วมกันว่าจะใช้ทรัพยากรที่มีจำกัดในช่วงเวลาหนึ่งอย่างไร。[10] อัลกอริทึมจึงก้าวจากการจัดการสถานะปัจจุบันไปสู่การรับผิดชอบคำนวณการจัดวางที่เป็นไปได้ในภายหลัง

สถานีชาร์จสามเครื่อง A, B, C แสดงด้วยสีน้ำเงิน เขียว และม่วงตามลำดับ กำลังไฟฟ้าเดิม 18, 12, 6 kW รวม 36 kW; หลังจากความจุที่ใช้ได้สำหรับการชาร์จลดลงเหลือ 24 kW สามช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงเปลี่ยนเป็น 18/6/0, 0/18/6, 0/0/12 kW ความยาวแถบสีและตัวเลขแสดงกำลังไฟฟ้า สีที่ไม่ปรากฏหมายถึง 0
ภาพที่ 3 | กลุ่มอุปกรณ์เดียวกัน คำนวณการจัดวางปัจจุบันและภายหลังใหม่ (ตัวอย่างคำนวณแบบง่ายที่กำหนดเอง)
สีน้ำเงิน เขียว และม่วงสอดคล้องกับ A, B และ C ความยาวของแถบสีและตัวเลขแสดงถึงกำลังไฟ สีที่ไม่ปรากฏหมายถึง 0 รถสามคันต้องชาร์จ 18, 24 และ 18 kWh ตามลำดับ และจะออกจากพื้นที่หลังจาก 1, 2 และ 3 ชั่วโมงตามลำดับ ความจุรวมในพื้นที่คือ 60 kW ขีดจำกัดต่อตู้ชาร์จคือ 22 kW การใช้ไฟอื่นๆ เพิ่มจาก 24 เป็น 36 kW ทำให้กำลังไฟส่วนที่เหลือสำหรับการชาร์จลดลงตามไปด้วย
การคำนวณใหม่เริ่มจากชั่วโมงที่ 0 ซึ่งเป็นเวลาที่พลังงานที่ต้องชาร์จยังไม่ได้ถูกจ่ายออกไป ภาพที่แสดงเป็นหนึ่งในแนวทางที่เป็นไปได้เมื่อกำลังไฟส่วนที่เหลือคงอยู่ที่ 24 kW ในช่วงเวลาถัดไป โดยไม่คำนึงถึงการสูญเสียและเส้นโค้งการชาร์จ และสมมติว่ารถยนต์ทำงานตามกำลังไฟที่ตั้งไว้ การคำนวณใหม่ต่อไปหลังจากได้ข้อมูลใหม่ ไม่ได้หมายถึงอัลกอริทึมของผลิตภัณฑ์ใดผลิตภัณฑ์หนึ่งหรือคำตอบที่ดีที่สุด

การขยายขอบเขตการจัดการและความสามารถในการตัดสินใจ

จากงานเหล่านี้ สามารถเข้าใจ EMS (Energy Management System, ระบบจัดการพลังงาน) ได้ว่าเป็น: ภายในขอบเขตการดำเนินงานด้านพลังงานหนึ่งๆสนับสนุนการกำหนด การนำไปปฏิบัติ และการปรับเปลี่ยนกฎการดำเนินงานทำให้การผลิต การจัดเก็บ และการใช้พลังงานสอดคล้องกับเป้าหมายและข้อจำกัดที่กำหนดไว้ เป็นระบบหนึ่ง นี่คือข้อสรุปจากกระบวนการจัดการข้างต้น ระบบ конкреใดจะรับผิดชอบส่วนใดนั้น ขึ้นอยู่กับการออกแบบและการแบ่งหน้าที่ของระบบนั้น

ระบบบางประเภทส่งข้อมูลให้มนุษย์ตัดสินใจและปรับเปลี่ยน บางระบบดำเนินการตามกฎที่ตั้งไว้ บางระบบยังสามารถคำนวณแนวทางหรืออัปเดตกฎการจัดสรรภายในขอบเขตที่ได้รับอนุญาต หน้าที่เหล่านี้สามารถรับผิดชอบโดยฟังก์ชันที่ติดตั้งในอุปกรณ์ ตัวควบคุมภาคสนามแบบแยก ซอฟต์แวร์ภายใน หรือบริการบนคลาวด์ โดยการตรวจวัด การสื่อสาร การวิเคราะห์ และการควบคุมต่างสนับสนุนส่วนต่างๆ เหล่านี้[6][7]

จากการเปลี่ยนแปลงข้างต้น จะเห็นได้ว่าความสามารถในการจัดการพลังงานมีการขยายออกไปสองทาง ทางแรกคือการขยายขอบเขตความร่วมมือโดยนำอุปกรณ์ ระบบ และความต้องการใช้งานที่มากขึ้นมาพิจารณาร่วมกัน ทางที่สองคือการเสริมสร้างความสามารถในการตัดสินใจภายใต้เป้าหมายและข้อจำกัด ใช้ข้อมูลที่ได้รับอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างแนวทางการดำเนินงานที่ละเอียดขึ้นและคำนึงถึงผลกระทบในภายหลังได้มากขึ้น ทางแรกเปลี่ยนสิ่งที่จัดการร่วมกัน ทางที่สองเปลี่ยนวิธีการจัดสรร

ทั้งสองอย่างสามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้ โรงไฟฟ้าเสมือนนำทรัพยากรที่กระจายอยู่มารวมไว้ในการจัดสรรร่วมกัน ซึ่งทั้งขยายขอบเขตการประสานงานและนำมาซึ่งการแลกเปลี่ยนระหว่างความสามารถของทรัพยากร สถานะพลังงาน และการจัดตารางเวลาที่แตกต่างกัน[10] การจัดการพลังงานจึงสามารถพัฒนาไปสู่ความร่วมมือข้ามระบบ หรือคำนวณเชิงลึกภายในขอบเขตที่มีอยู่ ความต้องการเฉพาะขึ้นอยู่กับปัญหาที่ต้องแก้ไขและการดำเนินการที่สามารถปฏิบัติได้

จากห้องเครื่องที่ต้องมีคนเฝ้ามาจนถึงปัจจุบัน ระบบจัดการพลังงานได้ค่อยๆ รับช่วงงานที่มนุษย์สร้างกฎ รับข้อมูล และจัดระเบียบการดำเนินงาน ทิศทางการพัฒนาของมันสามารถเข้าใจได้ต่อไปตามหน้าที่นี้: ทำให้สิ่งที่เดิมแยกจากกันสามารถทำงานร่วมกันได้ และทำให้การจัดสรรการดำเนินงานสามารถตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงที่มากขึ้น ฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ และแพลตฟอร์มรองรับความสามารถเหล่านี้ ขณะที่ขอบเขตการจัดการ สิทธิในการตัดสินใจ และวิธีการตัดสินใจ กำหนดว่าระบบสามารถทำได้กว้างเพียงใดและลึกเพียงใด。

References

EMS: กฎการจัดการพลังงานและบทบาทแต่ละระดับ